Ja jestem gdzieś pomiędzy. Prezenty kupione i zapakowane już 10 grudnia czekają schowane na [...]]]> I znowu mamy święta. Część osób wpadła już w świąteczne szaleństwo na początku grudnia (albo i wcześniej), część z przerażeniem stwierdza, że nie ma jeszcze prezentów i nie bardzo wiadomo co kupić, a są jeszcze tacy, którym całe to wariactwo jest obojętne.

Ja jestem gdzieś pomiędzy. Prezenty kupione i zapakowane już 10 grudnia czekają schowane na swą chwilę. Pierniki i pierogi dawno zrobione, ale ze sprzątaniem jeszcze daleko w tyle. W wigilię będzie panika, że jeszcze to i to trzeba zrobić, pół dnia zajmie mi poszukiwanie odpowiedniego obrusa i ozdób świątecznych, by na godzinę przed wigilijną kolacją stwierdzić, że mimo iż połowa rzeczy nie do końca została przygotowana po mojej myśli, to tak i tak jest dobrze.

Wspaniała choinka, udekorowana przez dzieciaki wywołuje na ich buziach niesamowitą radość. Wspólnie zrobiona szopka, to nic że trochę nieudolnie, że jeden z królów ma zeza, drugiemu spada korona z głowy, a krowa wyszła trochę mniejsza od owieczki, to mimo wszystko jest powodem do dumy dla całej rodziny. Rodzice i rodzeństwo przyjadą podekscytowani i naprawdę zadowoleni, że w końcu możemy pobyć przez chwilę razem. I oczywiście wszyscy z niecierpliwością będziemy czekać na moment rozpakowywania prezentów. A najfajniejsze w tym całym dniu są dzieci. I przyznam szczerze, że jak był moment, kiedy święta oznaczały dla mnie jedynie spotkanie przy stole z rodziną, na którym będzie mnóstwo potraw, które potem będziemy kończyć przez dwa dni, tak teraz nie mogę się ich doczekać. A wszystko przez dzieci, które na klika dni przed świętami chodzą podekscytowane i szczęśliwe, że już zaraz będzie Boże Narodzenie. Ich niesamowita ekscytacja, zaczerwienione policzki przy rozpakowywaniu prezentów i zachwyt, jak już zobaczą co dostały są najcenniejsze. I nie potrafię sobie wyobrazić roku bez tych kilku dni, kiedy wszystko wydaje się po prostu lepsze i piękniejsze.

Wszystkiego najlepszego z okazji świąt!

Odnoszę wrażenie, że co [...]]]> 1 maja obiegła cały świat wiadomość o śmierci Osamy Bin Ladena. I jak całe to zdarzenie wydaje się być zrozumiałe i stanowi efekt wcześniejszych posunięć i decyzji podejmowanych przez przywódcę Al- Kaidy, tak szokuje mnie radość i euforia okazywana zarówno przez obywateli Ameryki, jak i całą tzw. zachodnią cywilizację. Cywilizację podobno chrześcijańską.

Odnoszę wrażenie, że co niektórzy nie widzą, iż zabicie Osamy zrobiło z niego męczennika. Ameryka triumfuje, notowania Obamy idą w górę, a Osamę bin Ladena już okrzyknięto świętym bojownikiem o wolność islamu. Osoba Bin Ladena przez najbliższe dziesięciolecia będzie wzorem do naśladowania dla młodych ludzi, którzy trafią w „ręce” radykałów. Eksterniści będą wykorzystywać jego śmierć do nakręcania spirali nienawiści i przemocy wobec wszystkich, którzy nie żyją według praw zawartych w Koranie. Myślę, że wraz ze śmiercią przywódcy Al–Kaidy nie zakończy się dżihad. On dopiero teraz nabierze mocy.

Trwające od poniedziałku protesty w Pakistanie nie nastrajają zbyt optymistycznie. Po śmierci bin Ladena wzrosła fala antyamerykańskich nastrojów w Pakistanie. Jak podają dane 80 proc. Pakistańczyków uważa, że zabicie przywódcy Al – Kaidy było elementem wojny Ameryki przeciwko światu islamskiemu. Dodatkowo zawieruchy w Egipcie i Libii będą sprzyjały wykorzystywaniu wszelkich sytuacji do dokonywania ataków terrorystycznych i napaści na niewiernych. W piątek, w Filipinach odbył się marsz antyamerykański.

Może lepszym rozwiązaniem byłoby ujęcie Bin Ladena żywego, ale teraz to można już sobie tylko gdybać…

Jedna z najsłynniejszych legend powraca w kolejnej odsłonie. Przygody Robin Hooda po raz kolejny trafiają na ekrany kin całego świata. Czy najnowsza adaptacja historii księcia złodziei warta jest obejrzenia? Jestem przekonany, że tak. Choć wydawałoby się, że o Robin Hoodzie powiedziano już wszystko – 750 prac historycznych, filmy i seriale [...]]]>

Russel Crow jako Robin Hood

Jedna z najsłynniejszych legend powraca w kolejnej odsłonie. Przygody Robin Hooda po raz kolejny trafiają na ekrany kin całego świata. Czy najnowsza adaptacja historii księcia złodziei warta jest obejrzenia? Jestem przekonany, że tak. Choć wydawałoby się, że o Robin Hoodzie powiedziano już wszystko – 750 prac historycznych, filmy i seriale produkowane między innymi w Stanach, Wielkiej Brytanii, Polsce czy choćby ZSRR – najnowszy film Ridleya Scotta zdaje się rzucać zupełnie nowe światło na dobrze znaną legendę.

Nie sposób zacząć inaczej niż od najważniejszej postaci. Książę złodziei w wykonaniu Russela Crowe to istny majstersztyk. Prawdą musi być zatem, że wszystko, czego dotknie Nowozelandczyk, przemienia się w złoto. Nie inaczej było i tym razem. Aktorowi udało się – z postaci doszczętnie zgranej i przetworzonej na wszystkie sposoby – wykrzesać iskrę zdolną palić wioski. Można śmiało powiedzieć: na tle kilkudziesięciu innych interpretacji, Russel Crowe dokonał niemal niemożliwego – tchnął zupełnie nowego ducha w postać, którą przeanalizowano już na każdy sposób i pod każdym kątem. Robin Hood Crowe’a jest taki, jakiego zwykliśmy sobie niegdyś wyobrażać – szlachetny, honorowy i obdarzony zawadiackim poczuciem humoru. Nie można jednak powiedzieć, że film Ridleya Scotta to popis wyłącznie jednego aktora. Oprócz grającego pierwszoplanową rolę Nowozelandczyka, na szczególne uznanie zasługuje odtwórczyni roli Lady Marion. Cate Blanchett, choć pogodzona z nieco mniejszą wagą swojej postaci, zagrała z polotem, dzięki czemu Marion Loxley ma szanse zostać zapamiętana znacznie lepiej niż tylko jako przewijający się pokątnie motyw łączący fabułę. Matthew Macfayden, uosabiający szeryfa z Nottingham, nie wypadł tak, jak na czarny charakter przystało. Z pewnością nie jest to postać, którą publiczność mogłaby szczerze znienawidzić. Najwyżej obdarzyć politowaniem. Nie jest to jednak wyłącznie zarzut, bowiem granica między dobrem a złem jest dzięki temu nakreślona znacznie cieńszą kreską.

Robin Hood Ridleya Scotta to film nakręcony z rozmachem, wyraźnie odróżniający się na tle pozostałych adaptacji legendy. I choć nie jest to dzieło wybitne, to z pewnością warto Robin Hooda obejrzeć. Poświęcone mu dwie i pół godziny – gwarantuję – nie okażą się stracone.

Czas taki, że wydawałoby się tylko o jednym można pisać. A mnie się zwyczajnie nie chce. Podczas tej wielkiej żałoby narodowej byłem na wczasach i umartwianie było ostatnią rzeczą, na którą miałem ochotę. Swoją drogą wszyscy, których interesują tanie noclegi Kołobrzeg odsyłam do kompleksu Aquarius. Ceny, zwłaszcza poza wysokim sezonem turystycznym naprawdę przystępne, [...]]]>

Dystrykt 9

Czas taki, że wydawałoby się tylko o jednym można pisać. A mnie się zwyczajnie nie chce. Podczas tej wielkiej żałoby narodowej byłem na wczasach i umartwianie było ostatnią rzeczą, na którą miałem ochotę. Swoją drogą wszyscy, których interesują tanie noclegi Kołobrzeg odsyłam do kompleksu Aquarius. Ceny, zwłaszcza poza wysokim sezonem turystycznym naprawdę przystępne, a udogodnienia na terenie kompleksu pierwsza klasa. Ale ja nie o tym…

Dość dawno temu obejrzałem sobie film pt. “Dystrykt 9″. Miałem na niego wielką ochotę i muszę przyznać, że nie zawiodłem się. Historia opowiedziana w filmie doskonale trafia do człowieka wychowanego na grach komputerowych takich jak UFO Enemy Unknown czy UFO II Terror from the deep. Kto Dystryktu 9 jeszcze nie widział, powinien zaległości nadrobić.

————
REKLAMA
Interesują Cię wczasy w Czarnogórze? Koniecznie wypróbuj link Czarnogóra noclegi, a z pewnością nie zawiedziesz się. Bardzo duża liczba ofert i naprawdę niskie ceny!

A może bardziej interesuje Cię słoneczna Hiszpania? W takim razie sprawdź co ma do zaoferowania piękna miejscowość Torrevieja na wybrzeżu Costa Blanca.
————

Film jest zrobiony w konwencji dokumentu o tym jak to nad bodajże RPA zawisł statek kosmiczny. Obcy, przypominający trochę krewetki i tak przez ludzi nazywani, zatrzymali się na ziemi nie z własnego wyboru. Zaatakowała ich tajemnicza choroba, która spowodowała u większości z nich dziwny zanik chęci do samodzielnego działania. Mimo że technologicznie stoją nieporównywalnie wyżej niż ludzie, dają się zepchnąć do getta i żyją na naszej planecie jak Indianie w rezerwatach i biedota w swoich slumsach. No właśnie… Okazuje się, że ten film wcale nie musiałby być filmem science fiction. Wystarczyłoby obcych zastąpić afrykańską biedotą czy inną dyskryminowaną grupą społeczną i w zasadzie zmiany w scenariuszu wcale nie musiałyby być specjalnie duże. Mamy tu do czynienia ze kinem społecznym w konwencji science fiction. Dla mnie to połączenie jest prawdziwą rewelacją, bo zadowoliło równocześnie gust mój i Najlepszej z Żon. Ja mogłem sobie oglądać statek kosmiczny i fajowe zabawki obcych, a moja Druga Połowa mogła analizować społeczną sytuację przybyszy. Nigdy nie przypuszczałem, że kiedykolwiek po filmie, który oficjalnie wywodzi się z gatunku science fiction, będziemy mogli z równym entuzjazmem powiedzieć, że nam się podobał. Dobra robota Panie Blomkamp!